Het tweede gedeelte van het hoorcollege ging over hoe je naar games kan kijken en hoe games naar de wereld kijken. Dit was zeker interessant te noemen. Veel gamescritici kijken naar games als gebruiksvoorwerpen, de kwaliteit word aan een aantal maatstaven afgemeten. Denk aan de kwaliteit van de grapihics. Terwijl games zo zijn veranderd dat ze haast niet meer zo te beoordelen zijn. Games kan je beter beoordelen als culturele producten. Zo kan je factoren als smaak meenemen, of het genre games op deze manier krijg je een completer beeld van een game. Andere media uitingen worden al langer zo bekeken. Games moeten zichzelf serieus gaan nemen, want als je het zelf niet doet, doet een ander het ook niet. Ook werd gekeken hoe je een game het beste kunt beschrijven. Games zijn:

1. Films die je zelf kan spelen
2. Interactieve bordspellen
3. Series van vermakelijke handelingen
4. Unieke ervaringen
5. Een representatie van de werkelijkheid

Alle beschrijvingen snijden hout, dit lijkt me duidelijk. Ik denk dat de combinatie van allen een game maakt. Als je naar de grote games dan dit najaar kijkt zie je alles er in terug. Een filmische ervaring, scenarioschrijvers hoeven zich niet meer te schamen om aan een game, die miljoenen keren over de toonbank gaat,  mee te werken. De vermakelijke handelingen bepalen het tempo, eerst een gebied schoonvegen van vijanden, dan het gebied verkenen om vervolgens de draad van het verhaal weer op te pakken. Door de interactiviteit en de steeds beter wordende verhalen, worden games steeds unieker in de beleving van de speler. Zo kom je steeds dichter in de buurt van een cultureel acceptabel goed. En dit kan weer wat zeggen over de werkelijkheid. Als games dan een interessante, vermakelijke, nieuwe, leuke ,of wat je er ook voor wilt plakken, representatie geven van de werkelijkheid en dus wat gaan zeggen over de wereld, dan komen games op een niveau van volwassenheid.

Voor het gemak heb ik ook maar even mijn mening laten doorschijnen en ben ik iets verder gegaan op bepaalde stellingen uit het hoorcollege. Dat je niet denkt, maar dit heb ik niet geoord. En het is een beetje lang geworden, waar het hart van vol is loopt de mond van over.

Het hoorcollege van vandaag werd niet gegeven door Theo Ploeg, maar door een gastspreker, Richard de Boer. Richard hield zijn college over veiligheid en de RFID ontwikkeling. In het begin was het nog leuk, maar al snel was het niet meer interessant, in de zin van hoe hij het vertelde. Hij had wel heel erg zijn best gedaan, alleen hij had het misschien wat spontaner kunnen overbrengen. Voor de rest was het wel interessant wat hij vertelde over de ontwikkelingen op het gebied van veiligheid en hoe hier mee in de samenleving en door instanties mee wordt omgegaan. Wat je zag is dat Richard er veel werk van had gemaakt en dat hij er veel vanaf wist. Ook ging hij in op de twee Deleuze (ik weet niet zeker of het deleuze is). Dit was wel even leuk dat hij het erbij haalde omdat het blijkt dat er met veiligheid altijd wel ‘problemen’ ontstaan. Hiermee bedoel ik dat het op het gebied van veiligheid eigenlijk nooit veilig genoeg is, omdat veel mensen er wat op tegen hebben, op de manier waarop veiligheid door instantie wordt uitgevoerd.

Marieke

Dan gratis, weer niks nieuws. Anderson beschrijft alleen een proces dat aan de gang is en roept op dit wijder te verspreiden. Goed idee heel leuk, maar niks radicaals, behalve dat niet iedereen mee wil werken. Mensen zijn gewend betaald te krijgen, vele vinden de huidige situatie prima. Maar dit is aan het veranderen, denk aan BUMA/STEMRA. Er is zo veel voor niks beschikbaar, dan wel voor marginale kosten dat je er op een andere manier geld aan moet gaan verdienen. Meneer Anderson doet dit met dure lezingen, maar ook dat is niet nieuw. Anderson trekt de vergelijking met Gillette, TV en andere historische modellen die werkten. Dit heeft wat mij betreft wel waarde, hier valt wat te leren, van de oude voorbeelden niet van meneer Anderson. Mensen moeten naar deze modellen kijken en er van leren, deze modellen verbeteren en aanpassen aan ons digitale tijdperk. Zo is er een kans op een gratis economie die gevoed wordt door de betaalde economie, gratis is echt niet gratis hoe hard Chris Anderson het ook beweert!

Ik wil hier graag gebruik maken van deze ruimte om te zeggen tegen alle auteurs die we behandeld hebben:

HOU OP MET HERHALEN!!!!!

Ik wordt er helemaal gek van, na een of twee voorbeelden snappen we het wel! Snap je het niet dan moet je maar in een hoekje gaan zitten huilen! Maak je punt en maak het goed, zo kunnen mensen verder met hun leven en blijft je semi-wetenschappelijke genzeuzel niet alleen maar in de pretensieuze Silicon Valley sferen hangen.

Misschien moet ik er een een stuk over schrijven, met extra veel voorbeelden, dat ze het dan pas snappen.

Kijk ook Daniel Ardends over ordinaire mensen:

de Groeten,

Thomas

Geert Lovink, werkzaam aan het lectoraat van onze opleiding, gaf een college over zijn werk. Waar ik het idee had dat ik luisterde naar een betoog over zijn werk en zijn kennis, gaf Lovink een betoog over de Weblogcultuur. Lovink, al vele jaren actief op het gebied van de weblog cultuur gaf een uitgebreide omschrijving van de wereld van de blogs. Fascinerend hoe hij een heel uur aaneen stuk door sprak. Met handen verduidelijkte hij zijn verhaal.

Het is jammer dat hij veel te veel nadruk legde op de techniek. Zelf denk ik dat het gebruik ervan vele malen interessanter is. Ik denk dat Lovink dit gemakkelijk had kunnen geven als hij wist wat een gemiddelde IAM-er weet over de techniek. Jammer denk ik dan, want het lectoraat zou in /dichter bij de opleiding moeten staan. Ik denk dat  het college beter tot zijn recht was gekomen, als we:

a) weten wie hij was (dus al een gastcollege van hem hadden gehad)
b) Even zijn website hadden kunnen bestuderen
c) Lovink beter geïnformeerd was over onze kennis.

Werkgroep + Het gratis maken van media

De werkgroep bestond uit de grote piratenopdracht. Thomas startte de les met een prachtig betoog over CU stemmende moeders, GTA en de impact van games. Echt top vind ik het om  een medestudent/vriend/collega zo los te zien gaan. Met haast poëtische zinnen gaf hij zijn visie weer over misvattingen met betrekking tot games.

In de les gaf ik een voorbeeld van de functie: “edit comment”. Een eenvoudige tool waarmee je de waarheid een geheel andere betekenis geven. De waarheid is hierbij een dynamische factor, aangezien je er een statisch gegeven mee kunt aanpassen. Met deze actie heb ik geprobeerd weer te geven wat voor impact een simpele aanpassing kan hebben op de strekking/bedoeling van een bericht.

Later in de les kwam ter sprake of we media gratis zouden moeten maken. Dit is een lastige kwestie, aangezien het zowel voor- als nadelen met zich meebrengt. Een groot voordeel is dat mensen niet meer belemmerd worden, aangezien alle tools beschikbaar zijn. Een nadeel is denk ik dat de ontwikkeling van nieuwe tools zal verminderen of geheel verdwijnen. Een motivatie om iets te ontwikkelen hangt naar mijn idee samen met het willen onderscheiden van de rest. Door een soortgelijk product iets anders te maken, wordt het verschil gemaakt. De drive om dit verschil te maken, is veelal de belangstelling die ermee wordt verkregen (wat positief is voor het financiële plaatje). Wanneer dit in zijn geheel zou wegvallen (alles is gratis te krijgen), dan is die drive om onderscheidend te zijn naar mijn idee nagenoeg of geheel weg.

Bart Walburg

Dit is een moeilijk discours om te doorbreken. Het is nog nooit aangetoond dat je van videogames agressief wordt. (er is wel een onderzoek dat “agressie heeft aangetoond, maar hierbij hebben 10-jarigen GTA moeten spelen. Na een speelsessie moesten ze de eerste tien woorden die in hun opkwamen opnoemen, drie keer raden wat hier uitkwam.)

Het tegendeel is wel bewezen, van welke massaconsumptie dan ook wordt je niet agressief. Alleen mensen die beïnvloedbaar zijn of inspiratie opdoen nemen hier aanstoot van. Ondanks miljoenen mensen die videospelletjes spelen en maar enkele gewelddadige incidenten, waarbij de persoon in kwestie toevallig een gewelddadig spel had liggen, bestaat dit discours wel. Nu heb ik zelf het idee dat steeds minder mensen het geloven omdat games meer en meer ingeburgerd raken, mede door de Wii. Desondanks worden bepaalde games in landen om ons heen verboden. Het discours leeft dus nog wel en flink ook want onze democratie wordt er door beïnvloed. Hoe verander je dan dit discours? Niemand heeft kunnen aantonen dat je van mediagebruik agressief wordt. Historisch gezien hebben we dit al vaak genoeg mee gemaakt, door bioscopen zou er meer criminaliteit komen, boekdrukpers was het werk van de duivel. Innovatie en vernieuwing is altijd eng. De statistieken zijn ook zeer gunstig miljoenen tegenover enkele gekken. Waarom geloven mensen dit nog? Ik heb het al eerder gezegd, mensen zijn bang voor nieuwe media uitingen, zeker als deze dicht bij de realiteit komen. Hoe dicht bij de realiteit, dit vind ik zelfs schokkend, het Amerikaanse leger gebruikt Xbox controllers om gevechtsrobots te besturen en een spel om jonge mensen te rekruteren. In dit spel kan je een virtuele militaire opleiding volgen en je inschrijven om op gesprek te komen. Nu is de link opeens niet zo raar meer. Van een game naar het leger en in het leger schiet je de vijand dood. Dat is een kort lijntje. Maar ook hier valt weer wat voor te zeggen, in het leger wordt je een professional . je schiet er niet zo maar op los, je bewaard de vrede. Terug naar het ontkrachten van de mythe. Games zijn al sinds het begin als slecht afgeschilderd, gamers spelen graag gewelddadig games, weer een kort lijntje. Ik zie maar een mogelijkheid… De volgende keer dat er weer een gek aan aantal mensen neerschiet. Hij heeft vast wel een console staan, dus GTA 5 krijgt de schuld. Plaatsen wij een bericht in de krant dat je niet agressief word van games. Je valt immers ook niet af van Wii Fit. Miljoenen huishoudens in Nederland hebben de Wii in combinatie met het “fitness” artikel, maar we worden wel steeds dikker en de volslanke, zeg maar gerust gezette, huisvrouw domineert nog steeds het straatbeeld. Als je niet van video games kan afvallen kan je er ook niet agressief van worden. Wii Fit is er op gericht om je te helpen bij je gewicht en je work out, de meeste games zijn er voor simpel entertainment. Games met een duidelijk doel werken niet, waarom word je dan wel agressief van games waarvan het doel is afleiding van de dagelijkse sleur. Hopelijk lezen alle oversized, biblebelt bewonende, conservatieve games verafschuwde, CU stemmende huisvrouwen dit en realiseren ze zich waar ze mee bezig zijn.

Marieke

Marieke